معنی قاسم لورقی

[ سِ رَ ] (اِخ) ابن احمدبن موفق لورقی، ملقب به علم الدین و مکنی به ابومحمد. به سال ۵۷۵ هـ . ق. تولد یافت و به سال ۶۶۱ وفات کرد. پیشوای علوم و ادبیات عرب و عالم به قرآن و قرائت بود. در کودکی در اندلس به تحصیل دانش پرداخت و در راه فراگرفتن علوم و فنون مختلف جد و جهدی بلیغ مبذول داشت تا از هر علم و دانش بهرهٔ کافی برگرفت. وی به سال ۶۰۱ هـ . ق. به مصر رفت و قرآن را در آنجا پیش جماعتی از دانشمندان قرائت کرد و به سال ۶۰۳ هـ . ق. به دمشق سفر نمود. تألیفاتی دارد و از اوست: ۱- شرح المفصل زمخشری به نام المفصل در ده مجلد. ۲- شرح قصیدهٔ شاطبی. ۳- شرح مقدمه جزولی در دو مجلد. (معجم الادباء چ ۲ ج ۶ ص ۱۵۲) (کشف الظنون ج ۲ ص ۱۷۷۵ و ۱۸۰۰). وی بر ابوالحسن بن شریک و محمدبن نوح غافقی و تاج کندی و ابوالبقاء و ابن خضر و جز ایشان قرائت کرده است. عماد یابسی و جز او از او روایت دارند. (روضات چ ۲ ص ۵۰۵). تاریخ تولد وی را در حدود ۵۶۱ هـ . ق. نوشته است. رجوع به بغیة الوعاة ص ۳۷۵ و نفح الطیب ج ۱ ص ۳۵۱ و غایة النهایه ج ۲ ص ۱۵ و الکتبخانه ج ۴ ص ۹۱ و الاعلام زرکلی چ ۲ ج ۶ ص ۶ شود.