معنی فلاط
[ فِ ] (ع ق) ناگاه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (مص) ناگاه گرفتن. || گفتن مرد کلام نیکو. (منتهی الارب). و این لغتی است بنی هذیل را که گویند: تکلم فلان فلاطاً فاحسن؛ یعنی ناگاه و بدیهةً به کلام نیکو پرداخت. || ترک. واگذاشتن. (از اقرب الموارد).
کلمات همقافیه با «فلاط»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «اط» برای سرودن شعر