معنی فریفتن

[ فِ / فَ تَ ] (مص) پهلوی فرفتن . فریبیدن. فرهیفتن. فریب دادن. گول زدن. گمراه کردن. (فرهنگ فارسی معین). بازی دادن. (یادداشت بخط مؤلف). این کلمه مصدر ماضی است و مضارع و امر آن از فریبیدن اشتقاق می یابد: همانا دلش دیو بفریفته ست که بر بستن من چنین شیفته ست.فردوسی. تو با تاج و با تخت نشکیفتی خرد را بدینگونه بفریفتی.فردوسی. امیر مسعود عبدوس را فراکرد تا که کدخدایان ایشان را بفریفت. (تاریخ بیهقی). و در نهان حاجبش را طغرل که وی را عزیزتر از فرزندان داشتی بفریفتند. (تاریخ بیهقی). بجای آوردند که ایشان را فریفته اند. (تاریخ بیهقی). ترا به مهره و حقه فریفتند ایراک چو حقه بی دل و مغزی، چو مهره بی سر و پا. خاقانی. || فریب خوردن. گول خوردن. (فرهنگ فارسی معین): خرد را کنی بر دل آموزگار بکوشی که نفریبی از روزگار.فردوسی. پیری عالم نگر و تنگیش تا نفریبی به جوان رنگیش.نظامی. مرا آن به که از شیرین شکیبم نه طفلم تا به شیرینی فریبم.نظامی. نفریبی به آشنایی کس کس خود تیغ خودشناسی بس.نظامی.