معنی فرمان دادن

[ فَ دَ ] (مص مرکب) حکم کردن. امر دادن به کسی : نگه کن کنون تا چه فرمان دهی نیاید ز فرمان تو جز بهی.فردوسی. بدو گفت هرگه که فرمان دهی به گفتن زبان برگشاید رهی.فردوسی. صاحب دیوان فرمان چنین داد و ندانیم که تا حال و سبب چیست؟ (تاریخ بیهقی). مرا رسول رسول خدای فرمان داد به مؤمنان که بدانند قدر فرمان را. ناصرخسرو (دیوان چ مینوی ص ۱۱۸). به آزار فرمان مده بر رهی که باشد که افتد به فرماندهی. سعدی (بوستان). هر آنکس که گردن به فرمان نهد بسی برنیاید که فرمان دهد.سعدی. || اجازه دادن. رخصت دادن : گدای کوی تو خاقانی است فرمان ده که این گدای تو را داغ پادشاه نهم. خاقانی. که گر فرمان دهد شاه جهانم بگویم صدیک از چیزی که دانم.نظامی. به دستوری حدیثی چند کوتاه بخواهم گفت گر فرمان دهد شاه.نظامی. || مسلط ساختن. حکومت دادن : به دین پاک و دل نیک و اعتقاد درست خدای داد تو را بر همه جهان فرمان. فرخی. رجوع به فرمان شود.