معنی فرغانی

[ فَ ] (ص نسبی) منسوب است به فرغانه که ولایتی است در پشت چاچ. (سمعانی). منسوب به فرغانهٔ ماوراءالنهر. (یادداشت به خط مؤلف). || منسوب به فرغان از قرای فارس. (سمعانی).[ فَ ] (اِخ) ابن کثیر. رجوع به ابن کثیر شود.[ فَ ] (اِخ) سراج الدین علی بن عثمان اوشی فرغانی حنفی الماتریدی، مکنی به ابوالحسن. او راست: ۱- بدءالامالی در توحید. ۲- تحفةالاعالی علی شرح بدءالامالی. ۳- الفتاوی السراجیة. مجموعهٔ فتاوی بر اساس مذهب حنفی. تألیف کتاب در سال ۵۶۹ هـ .ق. به پایان رسیده و بنابراین فرغانی از فقهای قرن ششم هجری است. (از معجم المطبوعات ج ۱ ستون ۵۰۰).[ فَ ] (اِخ) سعیدالدین محمدبن احمدبن محمد، مکنی به ابوعبداللََّه. او راست: کتابی به نام منتهی المدارک در شرح تائیةالکبری ابن فارض که در سال ۷۳۰ هـ .ق. تألیف آن را به پایان رسانیده است. (از معجم المطبوعات ج ۲ ستون ۱۴۴۵). با توجه به تاریخ تألیف کتابش در قرن هشتم هجری میزیسته است.[ فَ ] (اِخ) علی بن ابی بکربن عبدالجلیل الفرغانی المرغینانی. از مردم مرغینان فرغانه و از اکابر فقهای حنفی بود. مردی حافظ، مفسر، محقق و ادیب و از مجتهدان بود. او راست: ۱- الهدایة فی شرح البدایة در دو مجلد در باب فقه. ۲- المنتقی. ۳- الفرائض. ۴- التجنیس و المزید که رسالهٔ دیگری است در فقه. ۵- مناسک الحج. ۶- مختارات النوازل. تولد مرغینانی به سال ۵۳۰ هـ .ق. / ۱۱۳۵ م. و مرگ او به سال ۵۹۳ هـ .ق. / ۱۱۹۶ م. بود. (الاعلام زرکلی ج ۲ ص ۶۶۰). مؤلف معجم المطبوعات کتاب دیگری به نام بدایةالمبتدی در فقه حنفی به او نسبت داده و وی را به لقب شیخ الاسلام و برهان الدین خوانده است. (از معجم المطبوعات ج ۲ ستون ۱۷۳۹).[ فَ ] (اِخ) قاسم بن محمدبن عبداللََّه، مکنی به ابوعبدالرحمان. از مردم فرغانهٔ ماوراءالنهر بود و حدیث هائی از خود میساخت. او را از قبیصةبن عقبه و عاصم النبیل و عبداللََّه بن یوسف روایت است. وی در سال ۲۶۱ هـ .ق. در اسفراین درگذشت. (اللباب فی تهذیب الانساب ج ۲ ص ۲۰۶).[ فَ ] (اِخ) محمدبن اسماعیل فارسی، مکنی به ابوالفتح و منسوب به فرغان فارس. در نیشابور از ابویعلی حمزةبن عبدالعزیز المهلبی و جز او استماع حدیث کرد. (اللباب فی تهذیب الانساب ج ۲ ص ۲۰۶).[ فَ ] (اِخ) محمدبن عبداللََّه فرغانی صوفی، مکنی به ابوجعفر، منسوب به فرغانهٔ ماوراءالنهر. ساکن بغداد و از یاران جنید بود و کلام جنید را روایت کرد. ابوالعباس محمدبن حسن الخشاب از او روایت کند. (اللباب فی تهذیب الانساب ج ۲ ص ۲۰۶).