معنی فرائد

[ فَ ءِ ] (ع اِ) جِ فرید و فریدة. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به فرید و فریدة شود. || نزد بلغا مختص به فصاحت است نه بلاغت، چه آن عبارت است از ایراد کلمه ای که قائم مقام دانهٔ گوهر واسطهٔ گردن بند باشد و چنین دانه باید که درّ یتیم بود، و ایراد چنین کلمه ای دلالت کند بر بلندی و عظمت و فصاحت کلام و نیرو و روانی گفتار و اصالت نژادی سخن به نحوی که اگر آن کلمه از گفتار بیفتد، بر طبع گویندهٔ فصیح زبان سخت گران آید، مانند حصحص در این آیت:{/B اَلْآنَ حَصْحَصَ اَلْحَقُّ ۲۰-۲۲۱۲:۵۱/}. و الرفث در این آیت: {/Bأُحِلَّ لَکُمْ لَیْلَةَ اَلصِّیََامِ اَلرَّفَثُ إِلی ََ نِسََائِکُمْ ۱-۷۲:۱۸۷/} و... (از کشاف اصطلاحات الفنون).