معنی فخور
[ فَ ] (ع ص) نازنده. (ترجمان علامهٔ جرجانی ترتیب عادل ص ۷۶) (منتهی الارب). به تکلف ستاینده خویشتن را. فخرکننده. (اقرب الموارد). || ناقهٔ بزرگ پستان کم شیر. (منتهی الارب). و گوسفند اهلی بزرگ پستان و کم شیر. (از اقرب الموارد). || پستان سطبر درشت تنگ سوراخ کم شیر. || خرمابن بزرگ تنهٔ گنده شاخ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). درخت نخل قوی شاخ پربرگ. (فهرست مخزن الادویه). || اسب بزرگ و دراز نره. (منتهی الارب).[ فُ ] (ع مص) نازیدن. || نازیدن به خوی نیکو. || افزون داشتن کسی را بر کسی در فخر. (منتهی الارب). رجوع به فخر و فخار شود.
کلمات همقافیه با «فخور»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «ور» برای سرودن شعر