معنی فاضل مقداد

[ ضِ لِ مِ ] (اِخ) مقدادبن عبداللََّه بن محمدبن حسین بن محمد حلی سیوری، مکنی به ابوعبداللََّه و ملقب به شرف الدین. از فقهای متکلم و از بزرگان علمای امامیه است که او را به سبب انتساب به قریهٔ سیور، فاضل سیوری نیز گفته اند. او از بهترین شاگردان شهید اول بود. از آثارش این کتب مشهور است: ۱- آداب الحج. ۲- آیات الاحکام. ۳- الادعیة الثلاثون. ۴- الاربعون حدیثاً. ۵- ارشادالطالبین. ۶- تجویدالبراعة فی شرح تجریدالبلاغة. ۷- تفسیر مغمضات قرآن. ۸- شرح الفیهٔ شهید اول. ۹- شرح سی فصل خواجه نصیر طوسی. علاوه بر این متجاوز از ده کتاب دیگر در علوم دینی نوشته است. وفاتش در سال ۸۲۶ هـ . ق. اتفاق افتاده است. (از ریحانة الادب ج ۳ ص ۱۸۲ و ۱۸۳).