معنی فارسی میانه

[ یِ نَ / نِ ] (اِخ) پارسی میانه یا فارسی میانه، زبان ایرانی است که در دورهٔ اشکانی و ساسانی در ایران رایج بوده و واسطهٔ زبانهای پارسی باستان و پارسی نو است. میان زبان فارسی میانه که معمولاً آن را پهلوی خوانند و فارسی نو که زبان رایج کنونی است زبان دیگری فاصله نیست. دورهٔ رسمی این زبان نهصد سال است، یعنی از سال ۲۵۰ ق . م. با سر کار آمدن نخستین اشک، سرسلسلهٔ اشکانیان که از پارت (خراسان) برخاست، تا ۶۵۱ م. (۳۱ هـ . ق.) که سال کشته شدن یزدگرد سوم آخرین پادشاه دودمان ساسانی است که از فارس بودند. به این مدت باز باید چند قرن دیگر افزود زیرا در قرن سوم و چهارم هجری نیز چند کتاب بسیار گرانبها به زبان پهلوی نوشته شده و امروز از اسناد خوب و پرمایهٔ این زبان به شمار میرود. از قرن پنجم و ششم هجری و یا پیش تر هم نوشته هایی به زبان پهلوی به ما رسیده اما سستی و نادرستی آنها گویای ساختگی بودن آن است... از پهلوی اشکانیان (۲۵۰ ق . م. تا ۲۲۴م.) که دورهٔ آن بیش از ۴۷۰ سال است، جز نام چند کس و چند نوشتهٔ کوتاه سند کتبی نداریم. آنچه امروز از این زبان در دست داریم از روزگار ساسانیان یا از قرون اول هجری است. این آثار عبارتست از سنگ نبشته ها و سکه ها و نگین ها و مهرها و ظرفها و کتابها، و گمان نمیرود کمتر از ده هزار لغت غیرمکرر در آنها به کار رفته باشد، و این خود گنجینهٔ گرانبهایی است. (از مقدمهٔ پورداود بر برهان قاطع چ معین صص هفت - نه). رجوع به پهلوی، پارسی و فارسی و زبان فارسی شود.