معنی غوژه

[ ژَ / ژِ ] (اِ) بمعنی غوزهٔ پنبه. (از برهان قاطع) (شمس فخری). رجوع به غوزه شود. || غنچه. (فرهنگ جهانگیری). غنچهٔ گل. (برهان قاطع). در «فرهنگ» بمعنی غنچه آمده است. (از فرهنگ رشیدی). صاحب انجمن آرا ذیل مادهٔ «بسغده» بر جهانگیری (که برهان تابع اوست) چنین اعتراض کند: حکیم ازرقی هروی گفته است: شراب لعل درخشنده در چنین سره وقت موافق آید و خوش، خاصه با نسیم هراه غلام باد شمالم که میوزد خوش خوش به بوی غالیه از غور بامداد بگاه به مست خفته چنان میوزد که پنداری حواس او ز بهشت بر این شود آگاه مرا شمال هری بی هری نباشد خوش چو شهریار و خداوند من بود همراه. معلوم شد که هراه و غور و فراه از بلاد خراسان (قدیم) است، چنانکه انوری گفته: عرصهٔ مملکت غور چه نامحدود است که در آن عرصه چنین لشکر نامعدود است! با این تفاصیل صاحب جهانگیری غور را «غوژه» خوانده و غنچه فهمیده است، و اگر منظور ناظم غنچه بود «غنچه میگفت و در وزن و معنی شعر تغییری روی نمی داد. (از حاشیهٔ برهان قاطع چ معین): تاک از پس غوره میدهد مل شاخ از پس غوژه میدهد گل. امیرخسرو (از جهانگیری) (فرهنگ رشیدی). به معنی غوزهٔ پنبه نیز مناسب است. (انجمن آرا).