معنی واژه غلمان

[ غِ ] (ع اِ) جِ غُلام. (منتهی الارب). جمع غلام است و غلام بر امرد اطلاق میشود. (غیاث اللغات) (آنندراج). گاهی به معنی مفرد آید. (از آنندراج): هرکه قربان تو غلمان نشود آدم نیست صدقت میشوم ای مثل تو در عالم نیست. میرنجات (از آنندراج). || خدمتکاران بهشتی به صورت امرد. (ناظم الاطباء). مخلوقی در بهشت به صورت امردان که در خدمت اهل جنت خواهند بود، اگر چه غلمان جمع است ولی فارسیان به معنی مفرد استعمال کنند، چنانکه حور که جمع حَوراء است مفرد استعمال میشود. (از غیاث اللغات) (آنندراج): مگر لشکرگه غلمان خلدند سرادقشان زده دیبای اخضر.ناصرخسرو. همه اندیشهای بد ترا دیوند در دوزخ همه تدبیرهای نیک حورانند با غلمان. ناصرخسرو. اول کسی که در آفاق گریست ابلیس بود، حوران و غلمان و ولدان بر گرد وی برآمدند. (قصص الانبیاء ص ۱۹). گفت: یا رسول اللََّه رضوان با اهل بهشت آمده اند و حله ها آورده اند، و ولدان و غلمان صف درصف زده. (قصص الانبیاء ص ۲۴۵). بگذر از نفس بهیمی تا نباشد تنت را طمع نقل و مرغ و خمر و حور و غلمان داشتن. سنایی. ایوانش جنت را بدل جام از کفش کوثر عمل اصوات غلمان زین غزل ابیات غرا داشته. خاقانی. ور چنین حور در بهشت آید همه خادم شوند و غلمانش. سعدی (طیبات). خدم مجلس بهشت آسایش تحیر عقول غلمان دارالسرور. (حبیب السیر چ ۱ تهران جزو چهارم از مجلد سوم ص ۳۲۲). آنجا که ساعد تو برآید زآستین غلمان رود ز دست و گزد حور پشت دست. صائب (از آنندراج).