معنی غضائری

[ غَ ءِ ] (اِخ) احمدبن حسین بن عبیداللََّه غضائری، مکنی به ابوالحسین معروف به ابن غضائری. وی از مؤلفان نیمهٔ اول قرن چهارم هجری قمری است و دو کتاب یکی در ذکر مصنفات، دیگری در ذکر اصول تألیف کرده بود ولی این دو کتاب او به زودی از میان رفته است. رجوع به خاندان نوبختی ص ۷۱ و ابن غضائری شود.[ غَ ءِ ] (اِخ) حسین بن حسن بن محمدبن قاسم بن محمدبن یحیی بن جلیس بن عبداللََّه مخزومی، معروف به غضائری و مکنی به ابوعبداللََّه. او از اهل بغداد بود. از ابوبکر محمدبن یحیی صولی و اسماعیل بن محمد الصغار و محمدبن عمروالرزاز و ابوعمروبن السماک و احمدبن سلمان نجار و جعفر خلدی حدیث شنید. ابوبکر خطیب از وی یاد کند و گوید: از او حدیث نوشتیم و ثقه و فاضل بود. او در محرم سال ۴۱۴ هـ . ق. درگذشت و در مقبرهٔ باب حرب دفن گردید. (از انساب سمعانی ورق ۴۰۹ ب).[ غَ ءِ ] (اِخ) حسین بن عبیداللََّه، مکنی به ابوجعفر. رجوع به ابوجعفر حسین... شود.[ غَ ءِ ] (اِخ) طیب بن محمدبن احمد غضائری صوفی، مکنی به ابوبکر. سمعانی گوید: او از اهل ابیورد و شیخ صوفیهٔ آنجا بود. صالح و بسیارعبادت و خوش اخلاق و متواضع بود. به صوفیه بسیار خدمت کرد. از ابوالحسن علی بن احمدبن علی فاروذی و ابوعبداللََّه محمدبن حامدبن احمد مروزی و ابوعبداللََّه محمدبن ابراهیم بن کلک تبریزی و طبقهٔ ایشان سماع حدیث کرد. من از وی اجزائی در مرو شنیدم. وی در ابیورد به سال ۵۳۳ هـ . ق. درگذشت. (از انساب سمعانی ورق ۴۰۹ ب).[ غَ ءِ ] (اِخ) علی بن عبدالحمیدبن عبداللََّه بن سلیمان غضائری، مکنی به ابوالحسن. او از اهل حلب بود و گفته اند اصلاً بغدادی بود و در حلب سکونت داشت. وی از صالحان و زاهدان و ثقه بود. از عبداللََّه بن معاویه جمحی و عبیداللََّه بن عمر قواریری و محمدبن ابی عمر عدنی و عبدالاعلی بن حماد نرسی سماع حدیث کرد، و ابواحمد عبداللََّه بن عدی حافظ جرجانی و احمدبن عاصم مصری و دیگران از وی روایت کنند. او به سال ۳۱۳ هـ . ق. درگذشت. (از انساب سمعانی ورق ۴۰۹ ب).[ غَ ءِ ] (اِخ) نصربن حسین بن ابراهیم بن نوح مقری غضائری. سمعانی گوید: او از مشاهیر خراسان بود و فضل و نبوغ داشت، و خوش تلاوت و خوش نعمت و بسیارعبادت بود. در وضع الحان دست داشت و بیشتر قراء خراسان شاگردان او بودند. وی از ابومحمد حسن بن احمد سمرقندی و فاطمه دختر استاد ابوعلی دقاق و ابوتراب عبدالباقی بن یوسف مراغی و سیدابوالفضل ظفربن داعی بن مهدی علوی سماع حدیث کرد، و من از وی در مهینه حدیث شنیدم و او را در بغداد و نیشابور دیدم. (از انساب سمعانی ورق ۴۰۹ ب).