معنی غزوهٔ طائف

[ غَ زْ وَ یِ ءِ ] (اِخ) این غزوه به سال هشتم هجرت واقع شد. رسول خدا از حنین به قصد طائف حرکت کرد و خالدبن ولید را بر مقدمه فرستاد، و طایفهٔ ثقیف در حصن خود قرار گرفته آمادهٔ جنگ شده بودند. رسول اکرم در نزدیکی قلعهٔ طائف فرودآمد و به جنگ پرداخت. از مسلمانان گروهی زخمی شدند و ۱۲تن به قتل رسیدند که از جملهٔ آنان عبداللََّه بن ابی، امیةبن مغیرة و سعیدبن العاص بودند. و عبداللََّه بن ابی بکر نیز تیر خورد و پس از مدتی بر اثر جراحت آن درگذشت. رسول خدا قلعه را در محاصره گرفت. در اثنای جنگ باز گروهی از مسلمانان کشته شدند. پیغامبر فرمان داد تاکهای آنان را ببرند و بسوزانند، پس منادی مسلمانان ندا زد: هرکه از قلعه به سوی ما آید آزاد است. گروهی به سوی مسلمانان آمدند و کار بر اهل طائف سخت شد، و با این همه فتح طائف میسر نگردید، و با آنکه گروهی طالب جنگ بودند رسول خدا فرمان مراجعت داد و برگشتند. (از الطبقات الکبری تألیف ابن سعد چ بیروت ۱۳۷۶ هـ . ق. ج ۲ ص ۱۵۸ و ۱۵۹). مقریزی در امتاع الاسماع نیز این جنگ را غزوه شمرده است، و ابن اثیر آن را زیر عنوان ذکر حصارالطائف نقل کرده است. رجوع به امتاع الاسماع صص ۴۱۵ -۴۲۰ و کامل ابن اثیر جزء دوم صص ۱۲۸ -۱۲۹ و رجوع به طائف شود.