معنی غزوهٔ ذی‌قرد

[ غَ زْ وَ یِ قَ رَ ] (اِخ) یا غزوهٔ غابة. این غزوه در ربیع الاول سال ششم هجرت واقع شد. عیینةبن حصن فزاری با گروهی از سواران بر شتران شیرده رسول خدا حمله کرد و آنها را به غارت برد و چوپان او را کشت. رسول اکرم از مدینه بیرون آمد مقداد و گروهی از مسلمانان با او بودند. عده ای از کافران به دست مسلمانان کشته شدند و از اینان محرزبن نضلة به قتل رسید. سلمةبن اکوع دنبال آنان میرفت و تیر می انداخت و میگفت: و انا ابن الاکوع الیوم یوم الرّضّع. تا آنکه ایشان به غار ذی قرد که در آن آب بود فرودآمدند ولی نتوانستند آب بخورند و رسول خدا با همراهان خود فرارسیدند و در همین محل فرودآمدند. در این جنگ ابن الاکوع رشادت بسیاری از خود نشان داد و همو بود که شتران به غارت رفته را بازگرفت و در همین غزوه بود که ندا زدند: «یا خیل اللََّه ارکبی» و پیش از این چنین ندا نزده بودند. (از الطبقات الکبری و کامل ابن اثیر به اختصار). برای تفصیل رجوع به الطبقات الکبری چ بیروت ۱۳۷۶ هـ . ق. ج ۲ صص ۸۰ -۸۴ و کامل ابن اثیر جزء۲ صص ۹۰ -۹۱ و امتاع الاسماع مقریزی صص ۲۵۷ -۲۶۴ و رجوع به ذی قرد و غابة شود.