معنی غرد

[ غَ ] (ع اِ) خانهٔ نئین و خانهٔ مسقف به چوب. (منتهی الارب) (آنندراج). خانهٔ تابستانی. (برهان قاطع) (آنندراج) (فرهنگ رشیدی) (فرهنگ اسدی) (اوبهی). لیکن خان غرد تمام بدین معنی است. (فرهنگ رشیدی): بسا خان کاشانه و خان غردبدو اندرون شادی و نوش خورد. ابوشکور بلخی (از آنندراج) (از فرهنگ رشیدی). این بیت شاهد بادغرد نیز آمده و در اینجا به جای بادغرد، خان غرد، و البته یکی مصحف است. این طاق و رواق و صفه و غرد سودی نکند به زاری و درد. استاد لطیفی (از فرهنگ شعوری). خُصّ. بیت من شجر او قصب، سمی خصاً لما فیه من الخصاص و هی التفاریج الضیقة. (اقرب الموارد). بادغرد. پچکم. (فرهنگ اسدی نخجوانی). بجکم. بجگم. خم. زیرزمین. سرداب. - ترکیب ها: - بادغر. بادغرد. رجوع به بادغر، بادغرد و غر شود. || نوعی از سماروغ. (منتهی الارب) (آنندراج). غَراد. غَرادة. غَردة. غِرد. غِردة. غَرَد. (اقرب الموارد). || (ص) مرغی که آواز خود را بلند کند و با آن به طرب آورد. غِرد. غِرّید. (از اقرب الموارد).[ غَ ] (اِ) نوائی است از موسیقی.[ غَ ] (اِخ) خانه ای در سرمن رأی مر متوکل را. (منتهی الارب) (آنندراج). یاقوت در معجم البلدان گوید: بنائی است برای متوکل در سرمن رأی در دجله، که وی یک میلیون درهم بدان خرج کرد. و ضبط این کلمه به نظر من صحیح نیامد و گمان می کنم فرد باشد.[ غَ ] (پسوند) (مزید مؤخر) ظاهراً لغتی در گرد پساوند امکنه: باشغرد. رجوع به غر شود.[ غَ رَ ] (ع مص) بلند کردن طائر آواز را، و طرب انگیز نمودن و در حلق بگردانیدن. (منتهی الارب) (آنندراج). آواز گردانیدن به نغمات سرود و خوانندگی. (برهان قاطع). تغرید. || (اِ) نوعی از سماروغ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). نوعی از رستنی که کمات گویند. (برهان قاطع). غَراد. غَرادة. غَرد. غَردة. غِرد. غِردة. (اقرب الموارد).[ غَ رِ ] (ع ص) مرغ بلند و خوش آواز. (از منتهی الارب) (المنجد). هر آوازخوان خوش صوت. (از معجم البلدان). غِرد. غِرّید. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). غَرد. (اقرب الموارد). مُغَرِّد. (المنجد). || آنکه آواز میخواند (شتربان). (از دزی ج ۲ ص ۲۰۶). || صوت غرد کذلک. (منتهی الارب). || (اِ) نوعی از پای افزار و کفش باشد که از گیاه و علف سازند. (برهان قاطع). در فرهنگهای عربی این معنی دیده نشد.[ غَ رِ ] (اِخ) کوهی است میان ضریه و ربذه در کنار جریب اقصی که متعلق به بنی محارب و فزارة است، و گفته اند در کنار ذی حسن در اطراف ذی ظلال قرار دارد. (از معجم البلدان) (از تاج العروس).[ غِ ] (ع ص) مرغ بلند و خوش آواز. (منتهی الارب) (آنندراج). مرغی که آواز خود را بلند کند و با آن به طرب آورد. (از اقرب الموارد). غَرِد. غِرّید. (منتهی الارب). غَرد. (اقرب الموارد). || آنکه آواز میخواند (شتربان). (دزی ج ۲ ص ۲۰۶). || (اِ) نوعی از سماروغ. (منتهی الارب) (آنندراج). نوعی از کماة (قارچ). غَراد. غَرادة. غَرد. غَردة. غِردة. غَرَد. (اقرب الموارد). ج، غِرَدة، غِراد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).