معنی عوسج

[ عَ سَ ] (ع اِ) جِ عوسجة. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به عوسجة شود. || نوعی از خاربن. (ناظم الاطباء). خاردرخت. (فرهنگ فارسی معین). || نوعی از علیق باشد، و آن درختی است که برگ آن را بپزند و در خضاب به کار برند. (برهان قاطع) (آنندراج). از درختان خاردار است که آن را میوه ای قرمزرنگ است و غالباً در زمینهای غیرمعمور میروید. یک دانهٔ آن را «عوسجة» نامند. (از اقرب الموارد). چون بزرگ و عظیم گردد غَرقَد خوانده میشود. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). برگ آن عُرام نامیده میشود. (از منتهی الارب). درختی است قریب به درخت انار و پرخار و برگش تند و مایل به درازی و با رطوبت چسبنده و ثمرش بقدر نخودی و مایل بطول و سرخ، و در درخت بسیار میماند و نمیریزد. و قسمتی از عوسج را برگ مایل بسرخی است و خار او بیشتر و شاخه ها درازتر میباشد و ثمرش عریض و با غلاف. مجموع او در اول و دوم سرد و در آخر دوم خشک. (از تحفهٔ حکیم مؤمن). اشنگور. عِضّ. عُضّ. قَصَد. رجوع به اشنگور و عض و قصد شود. گویند عصای موسی علیه السلام از آن درخت بوده است. (از منتهی الارب: قصد): چون نزدیک رسید [ موسی ] آتشی دید بر سر درختی و ایدون گویند که آن درخت عوسج بود، و عوسج داری بود با خار و خرد بود. (ترجمهٔ طبری بلعمی). || سیاه درخت، که نوعی درختچه است. (از فرهنگ فارسی معین). رجوع به سیاه درخت شود. || دیوخار، که نوعی گیاه است. (از فرهنگ فارسی معین). رجوع به دیوخار شود. || ولیک، که نوعی گیاه است. (از فرهنگ فارسی معین). رجوع به ولیک شود. || (اِخ) نام مردی است. || نام اسب طفیل بن شعیب است. (از منتهی الارب).[ عَ سَ ] (اِخ) جایگاهی است در یمامة. (از معجم البلدان).