معنی عوز

[ عَ ] (ع مص) احتیاج یافتن چیزی را و نیافتن آن. (از المنجد). مصدر است. (از اقرب الموارد). || (اِ) دانهٔ انگور. یک دانهٔ آن «عوزة». (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).[ عَ وَ ] (ع مص) نایاب گشتن. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). نایافت گردیدن چیزی و نایاب گشتن. (از آنندراج). نایاب شدن و یافت نگشتن چیزی در حالی که بدان احتیاج باشد. (از اقرب الموارد). || نیازمند گردیدن. (از منتهی الارب) (آنندراج). محتاج شدن به چیزی و نیافتن آن. (از اقرب الموارد). || درویش شدن. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). فقیر گشتن. (از اقرب الموارد). || درشت و دشوار گردیدن کار. (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). سخت گشتن کار. (از اقرب الموارد). || (اِمص) نیاز و درویشی. (منتهی الارب). نیاز و حاجت و درویشی. (ناظم الاطباء). احتیاج و تنگدستی. (از اقرب الموارد). گویند: أصابه عوز یعنی تنگدستی بدو رسید. (از اقرب الموارد): بعدِ سالی چند بهر رزق و کشت شاعر از فقر و عوز محتاج گشت.مولوی.[ عَ وِ ] (ع ص) مرد نیازمند و محتاج. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). - إنه لَعوز لوز؛ از اتباع است. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یعنی نیازمند میباشد. (ناظم الاطباء).(اِخ) نام مردی است. (منتهی الارب). از اعلام است. (از تاج العروس).