معنی عوام

[ عَ وام م ] (ع اِ) جِ عامّة. (اقرب الموارد) (المنجد) (ناظم الاطباء). رجوع به عامة شود. همهٔ مردم و جمهور مردم. (ناظم الاطباء). || مردمان فرومایه و دون. (ناظم الاطباء). در مقابل خواص. رجوع به ترکیب «عوام و خواص» شود. مردم بیسواد یا کم سواد و عامهٔ خلق : عوام بسبب هزل هم بخوانند. (کلیله و دمنه). من این دو لفظ مثل سازم از کلام عوام به وقت آنکه ز هر شوخ چشمم آید خشم. خاقانی. گرچه بچشم عوام سنگچه چون لؤلؤ است لیک تف آفتاب فرق کند این و آن.خاقانی. عوام بخارا دست انتقام به اذناب لشکر او دراز کردند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۹۰). عوام از تحامل فضول در ابواب تعامل دست بداشتند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۴۳۹). ز گفتگوی عوام احتراز میکردم کزین سپس بنشینم بکنج تنهائی. سعدی (گلستان چ یوسفی ص ۱۵۵). قول و فعل عوام الناس را چندان اعتباری نیست. (سعدی). ذکر جمیل سعدی که در افواه عوام افتاد. (گلستان سعدی). - عوام الناس؛ جمهور مردم. (ناظم الاطباء). مردم. (آنندراج): اجتهاد از آن بیشتر کرد که در حق ابنای عوام الناس. (گلستان سعدی). - عوام پسند؛ آنچه مورد پسند عوام باشد. - عوام فریب. رجوع به همین ترکیب در ردیف خود شود. - عوام فریبی. رجوع به همین ترکیب در ردیف خود شود. - عوام مسک؛ مسک نام قبیله ای است. و از بعضی ثقات شنیده شد که کوچهٔ مسکینان نام محله ای است از صفاهان. (آنندراج): همه باآبرو از زیب و زینی عوام مسک و سادات حسینی. محمدسعید اشرف (از آنندراج). - عوام و خواص، خواص و عوام؛ فرومایگان و اشراف و بزرگان. (ناظم الاطباء). - || هر کس و همه کس. (ناظم الاطباء): دلهای خواص و عوام... بر طاعت و عبودیت بیارامید. (کلیله و دمنه). رسیدن آن به خواص و عوام تعذری ظاهر دارد. (کلیله و دمنه). نمودار سیاست خواص و عوام ساخت. (کلیله و دمنه). لاجرم کافّهٔ انام از خواص و عوام... (گلستان سعدی).[ عُ ] (اِخ) موضعی است. (منتهی الارب). نام موضعی است در عینة. (از معجم البلدان).[ عَ وْ وا ] (ع ص) بسیار شناکننده و شناور. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || اسب شناور و اسب راهوار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). اسب راهوار. (آنندراج) (غیاث اللغات). اسبی که در حرکت خود شناور باشد. (از اقرب الموارد).[ عَ وْ وا ] (اِخ) پدر زبیر صحابی است. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). نام پدر زبیر است، و او حواری پیغمبر اکرم بوده است. (ناظم الاطباء).[ عَ وْ وا ] (اِخ) ابن شوذب شیبانی. نام وی عبد عمرو، و از بنی حارث بن همام بوده است. او از شاعران دورهٔ جاهلی و از سواران بشمار می رفت و در جنگ «غبیطالمروت» که در حدود بیست سال پیش از ظهور اسلام به وقوع پیوست در قید حیات بود. (از الاعلام زرکلی از المرزبانی ص ۳۰۰ و التاج ج ۵ ص ۱۹۰).[ عَ وْ وا ] (اِخ) ابن عقبةبن کعب بن زهیربن ابی سلمی. وی اهل حجاز و از شاعران نیکوپرداز عصر بنی امیه بحساب می آمد. پدران او همگی شاعر بودند. (از الاعلام زرکلی از العینی ج ۲ ص ۴۴۲ و المرزبانی ص ۳۰۱ و سمطاللآلی ص ۳۷۳ و التبریزی ج ۳ ص ۱۹۱).