معنی عنبرینه

[ عَمْ بَ نَ / نِ ] (ص نسبی) منسوب به عنبر. عنبری. مشکی و سیاه و یا خوشبوی چون عنبر: گیسوت عنبرینه و گردن تمام عود معشوق خوبروی چه محتاج زیور است. سعدی. رجوع به عنبرین شود. || (اِ مرکب) خوشبویی که از مشک و عنبر و عود سازند. (ناظم الاطباء): چشمم ز روی بند در ای دل منور است وز بوی عنبرینه دماغم معطر است. نظام قاری. || زیوری است که در میان آن عنبر کنند و در گردن اندازند، و بعضی گویند هار که از مروارید و مهره های عنبر سازند. (آنندراج). بمعنی عنبرچه باشد و آن زیوری است که زنان بر گردن اندازند. (برهان قاطع). رجوع به عنبرچه و عنبرین شود: مگر از عقد عنبرینهٔ دوست برگشاده ست و عنبر افشانده ست.خاقانی. نوعروسی شراره زیور او عنبرینه زکال در بر او.نظامی. به آه عنبرینم بین که چونست که عقد عنبرینه ام پر ز خونست.نظامی. زینت همین دو رستهٔ دندان تمام بود وز موی در کنار و برت عنبرینه ای.سعدی. زآن گریبانی که دم از عنبرینه میزند می دمد بویی و مشکین می کند آفاق را. نظام قاری. عاشق عنبرینهٔ جیبم سینه گنجینهٔ محبت اوست.نظام قاری. به عنبرینه میارای جیب کمخا را نگار خوب لقا را چه احتیاج حلیست. نظام قاری.