معنی عمر بغدادی

[ عُ مَ رِ بَ ] (اِخ) ابن ابراهیم. رجوع به عمر کوفی شود.[ عُ مَ رِ بَ ] (اِخ) ابن احمدبن عثمان بن احمدبن محمدبن ایوب بغدادی، مکنی به ابوحفص و مشهور به ابن شاهین. محدث، حافظ، مورخ، واعظ و مفسر بود. وی در صفر سال ۲۹۷ هـ .ق. متولد شد و در ذیحجهٔ سال ۳۸۵ هـ .ق. در بغداد درگذشت و در مقبرهٔ باب الحرب دفن شد. تألیفات او را تا ۳۳۰ کتاب ذکر کرده اند که از جملهٔ آنها است: ۱- التاریخ. ۲- التفسیر الکبیر. ۳- الزهد. ۴- المسند. (از معجم المؤلفین و الاعلام زرکلی). رجوع به مآخذ ذیل شود: تاریخ بغداد ج ۱۱ ص ۲۶۵، لسان المیزان ج ۴ ص ۲۸۳، المنتظم ج ۷ ص ۱۸۲، تذکرةالحفاظ ج ۳ ص ۱۸۳، طبقات القراء ج ۱ ص ۵۸۸، النجوم الزاهرة ج ۴ ص ۳۸۵، شذرات الذهب ج ۳ ص ۱۷۷، مختصر دول الاسلام ج ۱ ص ۱۸۲، مرآةالجنان ج ۲ ص ۴۲۶، کشف الظنون ص ۱۳۹۴ و سایر صفحات و ایضاح المکنون ج ۱ ص ۳۰۲ و ج ۲ ص ۴۸۱.