معنی عمرو تمیمی

[ عَ رِ تَ ] (اِخ) ابن بکر تمیمی. وی یکی از سه تن خوارج بود که تصمیم گرفتند علی (ع)، معاویه و عمروبن عاص را در شب هفدهم رمضان سال چهلم هجرت به قتل رسانند. و عمرو مأمور قتل عمروبن عاص در مصر گشت. وی در شب معین بر عمروبن عاص کمین کرد، اما آن شب عمرو عاص بسبب پیچاک شکم به نماز نرفت و رئیس شرطهٔ خود «خارجةبن ابی حبیبهٔ عامری» را بجای خویش به نماز جماعت فرستاد و عمرو وی را بخیال اینکه عمرو عاص است به قتل رساند و خود به فرمان عمرو عاص به قتل رسید. (از اعلام زرکلی از تاریخ ابن اثیر حوادث سال ۴۰، و تلبیس ابلیس ص ۹۴).[ عَ رِ تَ ] (اِخ) ابن سنان بن سمی تمیمی منقری، مکنی به ابوربعی و مشهور به ابن اهتم. از خطبا و شعرای دورهٔ جاهلیت و اسلام. اصل او از نجد است و چون بر پیغمبر (ص) وارد گشت اسلام آورد و فصاحت او در سخن مورد اعجاب و تحسین پیامبر (ص) قرار گرفت و در حق او گفتند «ان من البیان لَسِحراً». وی بسال ۵۷ هـ .ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی از الاصابة و البیان و التبیین).