معنی عمروی

[ عَ ری ] (اِخ) عثمان بن سعید اسدی. ملقب به سمان یا زیات، مکنی به ابوعمرو و مشهور به عمروی است. نسب او به قبیلهٔ بنی عمروبن حریث و یا بنی عمروبن عامربن ربیعه میرسید. و از آن جهت او را سمان یا زیات میگفتند که وی برای کتمان امر سفارت و وکالت خود که از ولی عصر(ع) داشته است تجارت زیت و روغن میکرد. وی شخصی امین و عادل و طاهر و عفیف و از اولین نواب خاصهٔ اربعهٔ ولی عصر (ع) بوده است و سال وفات او را در حدود ۲۵۷ هـ .ق. نوشته اند. رجوع به ریحانةالادب ج ۳ ص ۱۳۳ شود.[ عَ ری ] (اِخ) محمدبن عثمان بن سعید اسدی کوفی، مکنی به ابوجعفر و مشهور به عمروی است. وی از دومین نواب خاصهٔ اربعهٔ حضرت ولی عصر (ع) بود. و در امانت، عدالت و عفت همچون پدر خویش (عثمان بن سعید) بوده است. وی در جمادی الاولای سال ۳۰۴ یا ۳۰۵ هـ .ق. درگذشت و قبرش در بغداد نزدیکی درب سلمان قرار دارد و در آنجا مشهور به شیخ خلانی است. رجوع به ریحانةالادب ج ۳ ص ۱۳۳ شود.