معنی علی کنی

[ عَ یِ کَ ] (اِخ) ابن قربانعلی بن قاسم بن محمدعلی آملی کنی تهرانی. از فقهای بزرگ امامیه در نیمهٔ دوم قرن سیزدهم بود. وی در سال ۱۲۲۰ هـ . ق. در قریهٔ کن واقع در دوفرسخی شمال تهران متولد شد و به قصد تحصیل مسافرتهای بسیار و طولانی کرد. سرانجام در اواخر عمر به «کن» بازگشت و در بیست وهفتم محرم سال ۱۳۰۶ هـ . ق. در سن ۸۶سالگی درگذشت و در شهر ری در جوار مرقد شاه عبدالعظیم دفن گردید. و پس از چندی که جسد ناصرالدین شاه قاجار را نیز در آنجا دفن کردند، مقبرهٔ شیخ علی کنی در گوشه ای از مقبرهٔ ناصرالدین شاه قرار گرفت. او راست: ۱- تحقیق الدلائل فی شرح تلخیص المسائل. ۲- توضیح المقال فی علم الدرایة و الرجال. ۳- القضاء و الشهادات، در سه جلد. (از مصنفی علم الرجال آقابزرگ ص ۳۳۲ و معجم المؤلفین از الاعلام زرکلی ج ۵ ص ۱۳۸ و اعیان الشیعهٔ عاملی ج ۴۲).