معنی علی مسعودی

[ عَ یِ مَ ] (اِخ) ابن حسین بن علی مسعودی. مکنی به ابوالحسن. صاحب مروج الذهب. رجوع به مسعودی شود.[ عَ یِ مَ ] (اِخ) (امیر سید...) ابن شهاب بن حسن بن محمد همدانی مسعودی. مشهور به ابن شهاب. ادیب و صوفی متولد در سال ۷۱۴ هـ . ق. وی در ابتدا ملازم شیخ شرف الدین محمودبن عبداللََّه مزدقانی بود و نیز از شیخ تقی الدین علی دوستی کسب روش طریقت میکرد. مسعودی به اشارهٔ شیخ شرف الدین محمود، سه نوبت ربع مسکون را طواف کرد و به صحبت هزار و چهارصد ولی رسید و در ششم ذیحجهٔ سال ۷۸۶ یا ۷۷۶ هـ . ق. درگذشت و در ولایت ختلا در هند دفن گردید. وی از معاصران امیرتیمور گورگانی بوده است. او راست: ۱- اخلاق محرم. ۲- الاسرار القلبیة. ۳- ذخیرة الملوک. ۴- الرسالة القدسیة فی اسرار النقطة. ۵- روضة العلوم و روحةالمفهوم. ۶- شرح اسماءاللََّه. ۷- شرح فصوص الحکم ابن عربی. ۸- مرآةالرجال فی علم القیافة. ۹- مشارب الاذواق، که شرح قصیدهٔ خمریهٔ ابن فارض است. (از معجم المؤلفین) (حبیب السیر چ خیام ج ۳ ص ۵۴۲) (الذریعه ج ۹ ص ۷۶۵).