معنی علی عکوک

[ عَ یِ عَ کَ وْ وَ ] (اِخ) ابن جبلةبن مسلم بن عبدالرحمان ابناوی. مکنی به ابوالحسن و مشهور به عکوک. از شعرای مشهور عراق بود و اصل او از شیعیان خراسان است. وی در سال ۱۶۰ هـ . ق. در نزدیکی بغداد متولد شد و غالب اشعارش در مدح ابودلف عجلی است. او شخصی نابینا و ابرص بود و أصمعی شاعر بر او حسد می ورزید و هم اوست که وی را ملقب به عکوک (بمعنای فربه) کرد. علی بن جبلة در سال ۲۱۳ هـ . ق. به امر مأمون بقتل رسید. (از الاعلام زرکلی از وفیات الاعیان ابن خلکان ج ۱ ص ۳۴۸ و سمط اللآلی ص ۳۳۰ و تاریخ بغداد ج ۱۱ ص ۳۵۹ و الشعر و الشعراء ص ۳۶۰ و کتاب الورقة ص ۱۰۶ و نکت الهمیان ص ۲۰۹). ابن الندیم در الفهرست می نویسد که او را صد و پنجاه ورقه شعر است.