معنی علی شیرازی

[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن ابراهیم بن محمد حسینی جویمی شیرازی شافعی. ملقب به نورالدین. رجوع به علی جویمی شود.[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن احمدبن محمد شیرازی مکی. ملقب به علاءالدین. فقیه و اصولی و نحوی و منطقی و صوفی و مفسر بود. بسال ۷۸۸ هـ . ق. در بغداد متولد شد و در ۸۶۱ هـ . ق. در مکه درگذشت. او راست: ۱- تفسیرالقرآن. ۲- شرح بر الحاوی. (از معجم المؤلفین از الضوء اللامع سخاوی ج ۵ ص ۱۸۹).[ عَ یِ شی ] (اِخ) (علی رضا...) ابن حسین اردکانی شیرازی. مشهور به تجلی. رجوع به علیرضا(ابن حسین...) و تجلی شود.[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن عباس بن حسین شیرازی کازرونی. مشهور به حاج مجتهد و متخلص به رحمت. رجوع به علی کازرونی شود.[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن عبداللََّه شیفتکی شیرازی شافعی. ملقب به شرف الدین. فقیه و نحوی قرن نهم هـ . ق. بود و در سال ۹۰۷ هـ . ق. درگذشت. او راست: ۱- شرح ارشاد تفتازانی، در نحو. ۲- شرح محرر رافعی، در فروع فقه. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۱۳۶ از هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۴۰ و کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۶۱۳).[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن عیسی بن فرج بن صالح ربعی شیرازی بغدادی. مکنی به ابوالحسن. رجوع به علی ربعی شود.[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن قاسم بن نعمةاللََّه ظهیرالدین شیرازی. وی در مکه متولد شد و در سال ۱۰۵۱ هـ . ق. در هند درگذشت. او را اشعاری است که صاحب سلافةالعصر آن را نقل کرده است. (از الذریعهٔ آقابزرگ طهرانی ج ۹ ص ۷۶۰ از سلافةالعصر ص ۱۷۲ و ۱۸۲).[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن محمد شیرازی حنفی، ملقب به علاءالدین. در کشف الظنون شهرت او «علائی» آمده است. وی مفسر بود و در سال ۹۴۵ هـ . ق. درگذشت. او راست: ۱- أسئلةالقرآن و اجوبتها. ۲- دستورالوزراء. ۳- مصباح التعدیل فی کشف انوار التنزیل، که حاشیه ای است بر تفسیر بیضاوی. (از معجم المؤلفین از کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۹۳ و هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۴۴).[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابن محمد شیرازی عمری شافعی. وی در حلب متولد شد و در سال ۹۲۲ هـ . ق. در بروسة درگذشت. او راست: ۱- حواشی بر الکافیة، در نحو. ۲- شرح تهذیب المنطق و الکلام تفتازانی. ۳- شرح فصوص الحکم ابن عربی. (از معجم المؤلفین از الکواکب السائرهٔ غزی ج ۱ ص ۲۶۳ و کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۵۱۷ و هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۴۱).[ عَ یِ شی ] (اِخ) ابیوردی لاله گونی شیرازی. وی شاعر بود و در سال ۱۲۸۴ هـ . ق. در «لاله گون» از قرای شیراز متولد شد. سپس به سامراء رفت و نزد شاگردان میرزا حسن شیرازی تلمذ نمود. و در سال ۱۳۵۷ هـ . ق. در شیراز درگذشت. او راست: کنزالنصائح یا گنج سعادت، که نظم است. (از الذریعهٔ آقابزرگ طهرانی ج ۹ ص ۷۴۸).