معنی علی زریاب

[ عَ یِ زِرْ ] (اِخ) ابن نافع. مکنی به ابوالحسن و ملقب به زریاب. مولای مهدی خلیفهٔ عباسی و موسیقی دان مشهور عهد خویش بود. وی شاعر و دانا به برخی از علوم طبیعی و احوال و سیر پادشاهان و خلفا بود. آواز خوشی نیز داشت. زریاب نخستین بار عود را که تا آن زمان چهار وتر داشت بر پنج وتر قرار داد. غناء را در بغداد نزد اسحاق موصلی آموخت و در کودکی نزد هارون الرشید آواز خواند. سپس به شام و از آنجا به اندلس رفت و عبدالرحمان بن حکم شخصاً به استقبال او آمد و وی را تنها ندیم خویش قرار داد و برای او دویست دینار در ماه مقرر کرد. وی در حدود سال ۲۳۰ هـ . ق. در قرطبة درگذشت. او در این شهر ساختن مضراب عود را از پرهای بال کرکس اختراع کرد در حالیکه عود را تا آن زمان از چوب میساختند. (از الاعلام زرکلی از نفح الطیب ج ۲ ص ۷۴۹ و الاغانی ج ۴ ص ۳۵۴ و کتاب بغداد طیفور ص ۱۵۳ و تاج العروس ج ۱ ص ۲۸۶). و رجوع به ترجمهٔ مقدمهٔ ابن خلدون پروین گنابادی ج ۲ ص ۸۶۵ شود.