معنی علی زاهی

[ عَ یِ ] (اِخ) ابن اسحاق بن خلف زاهی بغدادی. مکنی به ابوالقاسم. شاعر بود و در ابتدای دههٔ سوم ماه صفر سال ۳۰۸ یا ۳۱۸ هـ . ق. متولد شد. و در ابتدای دههٔ سوم ماه جمادی الآخرة سال ۳۵۲ هـ . ق. درگذشت و در مقابر قریش (کاظمین فعلی) دفن شد. وی سیف الدولةبن حمدان را مدح گفته است. و او را دیوان شعری است در چهار جلد که غالب اشعار آن در مدح اهل بیت است زیرا او از کسانی بود که علناً شروع به مدح اهل بیت کردند. زاهی منسوب به «زاه» است که قریه ای است به نیشابور. (از معجم المؤلفین از الوافی صفدی ج ۱۲ ص ۲ و اعیان الشیعهٔ عاملی ج ۴۱ ص ۶۵ و فوائد الرضویة ج ۱ ص ۲۷۴ و هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۶۸۰) (از الذریعهٔ آقابزرگ طهرانی ج ۹ ص ۳۹۹ از ابن خلکان ج ۱ ص ۳۵۵ و کشف الظنون حاجی خلیفه ج ۲ ص ۹۳ و تاریخ بغداد ج ۱۱ ص ۳۵۰ و ریحانة الادب و مجالس المؤمنین ص ۲۲۸). و نیز رجوع به زاهی (علی بن...) شود.