معنی علی ریحانی

[ عَ یِ رَ ] (اِخ) ابن عبیدهٔ ریحانی بغدادی. مکنی به ابوالحسن. ادیب و نویسنده و شاعر و لغوی بود. وی از خواص مأمون بود و در تألیفاتش روش حکمت را می پیمود. او متهم به زندقه نیز بود و در سال ۲۱۹ هـ . ق. درگذشت. در معجم الادباء آثار ذیل از او ذکر شده است: ۱- الاجواد. ۲- اخلاق هارون. ۳- ادب جوانشیر. ۴- الاسنان. ۵- امتحان الدهر. ۶- الانواع. ۷- انیس المَلک. ۸- الاوصاف. ۹- الایقاع. ۱۰- تدرج. ۱۱- التنبیه. ۱۲- الجِدّ. ۱۳- الجمل. ۱۴- الخطب. ۱۵- خطب المنابر. ۱۶- رائدالرد. ۱۷- روشنائدل. ۱۸- الزمام. ۱۹- سباریها. ۲۰- سفرالجنة. ۲۱- السمع و البصر. ۲۲- شرح الهوی. ۲۳- شمل الالفة. ۲۴- الصبر. ۲۵- صفة الدنیا. ۲۶- صفة العلماء. ۲۷- صفة الفَرس. ۲۸- صفة الموت. ۲۹- الطارس (در الفهرست: الطاوس). ۳۰- الطارف. ۳۱- العقل و الجمال. ۳۲- فضائل اسحاق. ۳۳- المتحلی. ۳۴- المجالسات. ۳۵- المخاطب. ۳۶- مدح الندیم. ۳۷- المسجّی ََ. ۳۸- المشاکل. ۳۹- المصون. ۴۰- المعاقبات. ۴۱- المنادمات. ۴۲- الموشح. ۴۳- المؤمل و المهیب. ۴۴- مهرزاد خشیش. ۴۵- الناجم. ۴۶- الناشی ء. ۴۷- النکاح. ۴۸- النملة و البعوضة. ۴۹- وَرود و وَدود الملکتین. ۵۰- الوشیج. ۵۱- الهاشمی. ۵۲- الیأس و الرجاء. (از معجم المؤلفین) (معجم الادباء ج ۱۴ ص ۵۱). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: الوافی صفدی ج ۱۲ ص ۱۱۲. الفهرست ابن الندیم ج ۱ ص ۱۱۹. تاریخ بغداد خطیب بغدادی ج ۱۲ ص ۱۸. معجم الادباء یاقوت. لسان المیزان ابن حجر ج ۴ ص ۲۴۲. النجوم الزاهرهٔ ابن تغری بردی ج ۲ ص ۲۳۱. ایضاح المکنون بغدادی ج ۱ ص ۳۷۹ و ج ۲ ص ۲۶۲ و سایر صفحات کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۴۶۸. روضات الجنات خوانساری ص ۴۷۲. هدیة العارفین ج ۱ ص ۶۶۸.