معنی علی حکمی

[ عَ یِ حَ کَ ] (اِخ) ابن محمدبن ابی بکربن ابراهیم بن ابی القاسم بن عمربن احمدبن ابراهیم بن محمدبن عیسی بن مطیر حکمی یمنی شافعی، مشهور به ابن مطیر. ادیب و فقیه و نحوی و مفسر و لغوی بود. در سال ۹۵۰ یا ۹۵۳ هـ . ق. متولد شد و در ذیقعدهٔ سال ۱۰۴۱ هـ . ق. در عبس الحضن از توابع المخلاف السلیمانی واقع در تهامهٔ یمن درگذشت. او راست: ۱ -الاتحاف فی اختصارالتحفة لابن حجر. ۲ - خلاصةالاحری فی تعلیق الطلاق علی الابرا. ۳ -الدیباج علی المنهاج للنووی. ۴ - الضنائن فی تکملة تفسیرالقرآن. ۵ -کشف النقاب بشرح ملحةالاعراب للحریری. و او را اشعاری نیز می باشد. (از معجم المؤلفین بنقل از خلاصةالاثر محیی ج ۳ ص ۱۸۹. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۵۵. ملحق البدرالطالع زبارة ص ۱۷۶. فهرس التیموریة ج ۳ ص ۲۸۳. ایضاح المکنون بغدادی ج ۱ ص ۴۳۲ و ج ۲ ص ۷۳ و سایر صفحات.[ عَ یِ حَ کَ ] (اِخ) ابن قاسم بن علیف بن هیس بن سلیمان بن عمروبن نافع حکمی زبیدی رافعی شراحیلی، مکنّی به ابوالحسن. فقیه و عالم فرایض بود. وی تحصیلات خود را در شهر حرض به پایان رساند و در سال ۶۴۰ هـ . ق. در شهر زبید درگذشت. او راست: ۱ -الدرر فی الفرائض. ۲ -شرح المهذب ابی اسحاق شیرازی، در فروع فقه. (از معجم المؤلفین بنقل از طبقات الخواص احمد زبیدی ص ۸۶. العقوداللؤلؤیهٔ خزرجی ج ۱ ص ۶۹. ایضاح المکنون بغدادی ج ۲ ص ۶۰۹).[ عَ یِ حَ کَ ] (اِخ) قمی (علی اکبر...). رجوع به علی اکبر حکمی شود.