معنی علی حمودی

[ عَ یِ حَ مْ مو ] (اِخ) ابن حمودبن میمون بن احمد ادریسی حسنی علوی حمودی، ملقّب به الناصر لدین اللََّه یا المتوکل و مکنّی به ابوالحسن. وی نخستین تن از ملوک بنی حمود در قرطبة و مالقهٔ اندلس بود. در سال ۳۵۴ هـ . ق. متولد شد و ابتدا در عداد لشکریان سلیمان بن حکم اموی قرار داشت و سلیمان در سال ۴۰۳ هـ . ق. حکومت دو شهر سبتة و طنجة را به وی واگذاشت. ولی او با کمک بربریان و اهل بادیة، قرطبة را تسخیر کرد و سلیمان بن حکم و پدرش حکم بن سلیمان را دستگیر ساخت و در بیست ویکم محرم سال ۴۰۷ هـ . ق. آنان را به قتل رسانید. و خود با لقب الناصر لدین اللََّه یکسال و ده ماه سلطنت کرد. و در سال ۴۰۸ هـ . ق. همان کسانی که به کمک آنها قرطبة را تسخیر کرده بود بر او شوریدند و وی را در حمام به قتل رساندند. (از الاعلام زرکلی بنقل از کامل التواریخ ابن اثیر ج ۹ ص ۹۲. البیان المغرب ج ۳ ص ۱۱۳. سیرالنبلاء. الطبقة الثانیة و العشرون. الذخیرة، قسم ۱ ج ۱ ص ۷۸. جذوةالمقتبس ص ۲۱) (از طبقات سلاطین اسلام ص ۱۸) (از حبیب السیر چ خیام ج ۲ ص ۵۷۱). و نیز رجوع به ابوالحسن (علی بن حمود...) و معجم الانساب زامباور ص ۲ شود.