معنی علی حلبی

[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) متوفی در حدود سال ۱۰۲۲ هـ . ق. از مؤلفان بود. او راست: بغیة ذوی الاحلام باخبار من فرج کربه برؤیة المصطفی فی المنام. (از معجم المؤلفین بنقل از کشف الظنون ص ۲۴۸).[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن ابراهیم بن احمدبن علی بن عمر حلبی قاهری شافعی، ملقّب به نورالدین و مکنّی به ابوالحسن. وی مورخ و فقیه و اصولی و نحوی و لغوی و صوفی بود و در سال ۹۷۵ هـ . ق. در مصر متولد شد و در آخر شعبان سال ۱۰۴۴ هـ . ق. در قاهره درگذشت. او را تألیفات بسیاری است که از آن جمله است: ۱ -انسان العیون فی سیرةالامین المأمون علیه الصلاة و السلام، در سه مجلد. ۲ -حاشیه بر شرح ورقات، از جلال محلی. ۳ -زهرالمزهر فی مختصر المزهر، در لغت. ۴ -فرائدالعقود العلویة فی حل الفاظ شرح الازهریة، در نحو. ۵ -النصیحةالعلویة فی بیان حسن طریقة السادةالاحمدیة. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۳). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: التذکرهٔ طاهر جزائری. فهرس المؤلفین. خلاصةالاثر ج ۳ ص ۱۲۲. هدیةالعارفین ج ۱ ص ۷۵۵. فهرس الفهارس ج ۱ ص ۲۵۵. المخطوطات التاریخیة ص ۴۵. فهرس دارالکتب المصریة ج ۲ ص ۱۴۵ و ج ۵ ص ۴۵ و ج ۶ ص ۲۰۷. ایضاح المکنون ج ۱. کشف الظنون ص ۱۸۰. فهرس التیموریة ج ۱ ص ۹۳ و ج ۳ ص ۷۸. الکشاف ص ۵۱. فهرس مخطوطات الزاهریة ج ۶ ص ۲۳. فهرس الازهریة ج ۲ ص ۴۹۸ و ج ۶ ص ۲۰۶. فهرس الخدیویة ج ۲ ص ۱۴۱ و ج ۳ و ج ۴ و ج ۵ و ج ۶.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن ابی الفضل حسن بن ابی المجد، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علاءالدین حلبی شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن صدقةبن علی بانقوسی حلبی مصری شافعی، ملقّب به علاءالدین. رجوع به علی بانقوسی شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن عبدالعزیزبن ابی محمد خلیعی موصلی حلبی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی خلیعی شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن عبداللََّه بن یوسف بیری حلبی، ملقّب به علاءالدین. رجوع به علی بیری شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن علی بن عبداللََّه حلبی حنفی، فقیه بود و نزد ابراهیم حلبی تحصیل کرد. وی در سال ۹۶۷ هـ . ق. درگذشت. او راست: شرح ملتقی الابحر، در فروع فقه حنفی. (از معجم المؤلفین بنقل از کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۸۱۴. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۴۶).[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن قاسم سعدی حلبی رامی. رجوع به علی رامی شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن محمدبن احمد سمنانی حلبی حنفی، مکنّی به ابوالقاسم. رجوع به علی سمنانی شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن محمدبن سعدبن علی بن عثمان بن اسماعیل بن ابراهیم جبرینی حلبی طایی شافعی، مشهور به ابن خطیب الناصریة و مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به علاءالدین. مورخ و مفسر و محدث بود و در سال ۷۷۴ هـ . ق. در حلب متولد شد و در آنجا پرورش یافت و در نیمهٔ ذیقعدهٔ سال ۸۴۳ هـ . ق. درگذشت. او راست: ۱ - الدارالمنتخب فی تاریخ حلب. ۲ -سیرةالمؤید. ۳ -شرح حدیث ام زرع. ۴ - الطیبةالرائحة فی تفسیر الفاتحة. جبرینی منسوب است به «بیت جبرین الفستق» در حومهٔ شرقی حلب. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۲۰۰). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: الضوءاللامع سخاوی ج ۵ ص ۳۰۳. البدرالطالع شوکانی ج ۱ ص ۴۷۶. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۲۴۹. فهرس المخطوطات المصورهٔ سید ج ۲ ص ۵۶. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۳۱. ایضاح المکنون بغدادی ج ۲ ص ۸۹.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن محمد وزان حلبی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی وزان شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن مصطفی دباغ حلبی شافعی، مشهور به میقاتی و مکنّی به ابوالفتوح. رجوع به علی میقاتی شود.[ عَ یِ حَ لَ ] (اِخ) ابن منصوربن طالب حلبی، ملقّب به دوخلة و مشهور به ابن قارح و مکنّی به ابوالحسن. وی ادیب و راوی بود و بسیار از اشعار را از حفظ داشت. در سال ۳۵۱ هـ . ق. در حلب متولد شد و مخارج زندگی او از راه تعلیم در شام و مصر تأمین می شد. او نامهٔ مشهور به «رسالة ابن القارح» را به ابی العلاء نوشت و ابوالعلاء جواب آن را که «رسالةالغفران» است، برای او نگاشت. یاقوت حموی گوید که: آخرین ملاقات من با علی بن طالب در سال ۴۶۱ هـ . ق. در تکیت بود. رجوع به معجم الادباء یاقوت چ قاهره ج ۱۵ ص ۸۳ و چ مارگلیوث ج ۵ ص ۴۲۲ شود.