معنی علی جزائری

[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن احمدبن موسی جزائری، مکنّی به ابوالحسن. وی در سال ۱۲۴۴ هـ . ق. در جزائر متولد شد و در ۱۳۳۰ هـ . ق. درگذشت. او را مجموعه ای است در اجازات خود. (از معجم المؤلفین، بنقل از فهرس الفهارس ج ۲ ص ۱۷۶).[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن امین. نحوی بود. او راست: اتحاف الالباب بفضل الخطاب، که در سال ۱۱۸۶ هـ . ق. از تألیف آن فراغت یافت. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۴۱).[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن حسن بن سلیمان بن سعدبن فرج اللََّه بن علی بن سعدبن عبداللََّه بن حماد حسینی جزائری نجفی (سید...)، مشهور به سیدعلی حلو. وی از فقهای امامیه در قرن سیزدهم بود که پیش از سال ۱۳۰۰ هـ . ق. درگذشت. و فرزندان او همگی از مصنفان و مؤلفان بوده اند. او راست: حسن المقال فی احوال الرجال. (از مصنفی علم الرجال آقابزرگ طهرانی ص ۲۷۵).[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن عبدالرحمان بن محمد خفاف مالکی جزائری. فقیه و قاری بود و امر فتوی دادن را در الجزایر به عهده داشت. وی در سال ۱۳۰۷ هـ . ق. درگذشت او راست: المتعال فی تکمیل الاستدلال فی القراءات السبع. (از معجم المؤلفین بنقل از هدیةالعارفین ج ۱ ص ۷۷۸. ایضاح المکنون ج ۲ ص ۵۶۷).[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن عبدالقادربن عبدالرحمان بن علی بن علی بن امین علوی اندلسی جزائری مالکی شاذلی. رجوع به علی اندلسی شود.[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن عبداللََّه بن طیب جزائری، ملقّب به زین الدین مکنّی به ابوالحسن و مشهور به ابن قلال. وی ساکن مصر بود. او راست: جلال الابصار فی القراآت، که در سال ۶۶۸ هـ . ق. آن را تألیف کرد. (از معجم المؤلفین بنقل از طبقات القراء ابن جزری ج ۱ ص ۵۵۲).[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن عبدالواحدبن محمدبن عبداللََّه بن عبداللََّه بن یحیی أنصاری سجلماسی جزائری مالکی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی سجلماسی شود.[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن عثمان بن علی بن عمر علوی طولقی جزائری حسنی خلوتی مالکی. رجوع به علوی طولقی شود.[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن محمدبن هلال جزائری عراقی شیعی، مکنّی به ابوالحسن و مشهور به ابن هلال. از متکلمان به شمار می رفت و در حدود سال ۹۰۰ هـ . ق. در قید حیات بود. او راست: الدرالفرید فی التوحید. (از معجم المؤلفین بنقل از هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۳۹). و نیز رجوع به ابوالحسن (زین الدین علی بن هلال...) شود.[ عَ یِ جَ ءِ ] (اِخ) ابن هلال جزائری عراقی، مکنّی به ابوالحسن و ملقب به زین الدین. وی استاد محقق کرکی بود و در سال ۹۰۹ هـ . ق. اجازهٔ اجتهاد به وی داده است. اما او خود از تلامذهٔ ابوالعباس احمدبن فهد حلی (متوفی در ۸۴۰ هـ . ق.) بوده است. علی بن هلال را عمری طولانی بود و در علم رجال نیز دستی داشت. (از مصنفی علم الرجال آقابزرگ طهرانی ص ۳۰۳).