معنی علی جرجانی

[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن احمد جرجانی، مکنّی به ابوالقاسم. وی در عداد فیلسوفان بزرگ روزگار بود. و این دو بیت از اوست که وصیت کرد بر لوح مزارش نقر کنند: رب میت قد صار بالعلم حیا و معافا قد مات جهلا و عیا فاطلبوا العلم کی تنالوا خلودا لاتعد البقاء فی الجهل شیئا. (از یادداشت دهخدا).[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن صالح جرجانی او راست: ۱ -جرجانیات، و آن مسائلی است که از محمدبن حسن روایت کرده است. ۲ -مسائل علی بن صالح. (از کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۵۸۱ و ۱۶۶۹).[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن عبدالعزیزبن حسن بن علی بن اسماعیل جرجانی شافعی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به ابوالحسن (علی بن عبدالعزیز فقیه) و علی (ابن عبدالعزیزبن...) و جرجانی (علی بن عبدالعزیز...) شود.[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن عبدالغفار جرجانی کاتب، مکنّی به ابوالحسن. به عربی شعر نیز می گفته و دیوان او پنجاه ورقه است. (از الفهرست ابن الندیم).[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن فضلان جرجانی بن بزری، مکنّی به ابوالحسن. محدث و ساکن سمرقند بود. وی از ابن الاعرابی حدیث شنیده است و حمزة السهمی از او حدیث کرده است. «بزری» نسبت به «بزر» است و منظور کسی که «بزر» را برای روغنگیری می فشارد. (از تاج العروس) (از منتهی الارب). و رجوع به جرجانی (علی بن فضلان...) شود.[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن محمدبن عبداللََّه بن علی بن زکریا زبحی جرجانی، مکنّی به ابوالحسن. رجوع به علی زبحی شود.[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن محمدبن علی جرجانی حسینی حنفی، مشهور به میرسیدشریف و مکنّی به ابوالحسن. از علما و حکمای مشهور نیمهٔ دوم قرن هشتم هجری بود. رجوع به جرجانی (علی بن محمدبن علی حسینی...) و مآخذ ذیل شود: معجم المؤلفین ج ۷ ص ۲۱۶. فهرس المؤلفین بالظاهریة. بغیةالوعاة سیوطی ص ۳۵۱. الضوءاللامع سخاوی ج ۵ ص ۳۲۸. البدرالطالع شوکانی ج ۱ ص ۴۸۸. الفوائدالبهیهٔ لکنوی ص ۱۶۷. مفتاح السعادهٔ طاش کبری ج ۱ ص ۱۲۵. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۲ و ۴۱ و سایر صفحات. فهرس المخطوطات المصورهٔ سید ج ۱ ص ۳۴۴. المکتبةالبلدیة. فهرس الریاضیات ص ۳۹. فهرس الخدیویة ج ۶ ص ۵۵. کتب ادبی دانشگاه تهران. ایضاح المکنون بغدادی ج ۱ ص ۱۴۰ و ج ۲ ص ۲۲۹ و سایر صفحات. روضات الجنات خوانساری ص ۴۹۷. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۲۸.[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن محمد جرجانی ادریسی. او راست: تاریخ جرجان. نیز رجوع به ادریسی (علی بن محمد...) شود.[ عَ یِ جُ ] (اِخ) ابن محمد جرجانی حنفی، مکنّی به ابوالحسن. او کتاب اجناس احمدبن محمد ناطقی را بر ترتیب کافی مرتب کرد. (از کشف الظنون).