معنی علی بزدوی

[ عَ یِ بَ دَ ] (اِخ) ابن محمدبن حسین بن عبدالکریم بن موسی بن عیسی بن مجاهد بزدوی، مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به فخرالاسلام. فقیه و اصولی و محدث و مفسر قرن پنجم هجری بود. وی در حدود سال ۴۰۰ هـ . ق. متولد شد و در پنجم رجب سال ۴۸۲ هـ . ق. درگذشت و در سمرقند دفن گردید. او راست: ۱ -شرح الجامع الصحیح بخاری. ۲ -شرح الجامع الکبیر شیبانی، در فروع فقه حنفی. ۳- کشف الاستار، در تفسیر. ۴ -کنزالوصول الی معرفةالاصول. ۵ - المبسوط، در یازده مجلد. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۱۹۲). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: تراجم الاعاجم ص ۱۵۲. فهرس مخطوطات الظاهریة. تاج التراجم ابن قطلوبغا ص ۳۰. مفتاح السعادهٔ طاش کبری ج ۲ ص ۵۴ . الجواهرالمضیهٔ قرشی ج ۱ ص ۳۷۲. الفوائدالبهیهٔ لکنوی ص ۱۲۴. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۱۲ و سایر صفحات. ایضاح المکنون بغدادی ج ۲ ص ۳۴. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۶۹۳.