معنی علی باجی

[ عَ یِ ] (اِخ) ابن احمدبن عبدالرحمان بن احمدبن عبدالرحمان بن یعیشر زهری باجی، مکنّی به ابوالحسن. از فقهای قرن ششم هجری است که در سال ۴۹۰ هـ . ق. در باجة متولد شد و منصب قضا را در اشبیلیة عهده دار گشت. و در ربیع الاول سال ۵۶۷ هـ . ق. درگذشت. او را کتابی است در مناسک حج. (از معجم المؤلفین بنقل از التکملهٔ ابن ابار ص ۶۶۸. نیل الابتهاج ص ۱۹۹).[ عَ یِ ] (اِخ) ابن محمدبن محمدبن عبداللََّه بن محمدبن علی باجی اندلسی مالکی، مکنّی به ابوالحسن. فقیه بود و در سال ۴۶۲ هـ . ق. درگذشت. او راست: التبصرة، در فروع فقه مالکی. (از معجم المؤلفین بنقل از هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۶۹۱. ایضاح المکنون بغدادی ج ۱ ص ۲۲۲).[ عَ یِ ] (اِخ) ابن محمدبن عبدالرحمان بن خطاب مغربی مصری باجی شافعی، ملقّب به علاءالدین و مکنّی به ابوالحسن. فقیه و اصولی و محدث و منطقی و متکلم و عالم فرایض و ریاضی دان بود. وی در سال ۶۳۱ هـ . ق. متولد شد و در شام علم فقه آموخت، سپس در عهد دولت الملک الظاهر عهده دار قضاء کرک شد و آنگاه به قاهره آمد و ساکن آنجا گشت و تقی الدین سبکی نزد او تلمذ کرد. وی در سال ۷۱۴ هـ . ق. در مصر درگذشت. او راست: ۱ - التحریر؛ که خلاصه ای است از المحرر رافعی در فروع فقه شافعی. ۲ -الرد علی الیهود و النصاری. ۳ -کشف الحقائق فی المنطق. ۴ -مختصر علوم الحدیث. ۵ -مختصر المحرر فی الفروع الشافعیهٔ ابوالقاسم عبدالکریم رافعی که قبلاً ذکر شد. ۶ -مختصر المحصول فخرالدین رازی، در اصول فقه. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۲۰۸). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: طبقات الشافعیهٔ اسنوی ص ۵۰. الدررالکامنهٔ ابن حجر ج ۳ ص ۱۰۱. فوات الوفیات ابن شاکر کتبی ج ۲ ص ۷۵. طبقات الشافعیهٔ سبکی ج ۶ ص ۲۲۷. کشف الظنون حاجی خلیفه. شذرات الذهب ابن عماد ج ۶ ص ۳۴. حسن المحاضرهٔ سیوطی ج ۱ ص ۳۱۴. هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۱۶. فهرس الخدیویة ج ۷ ص ۲۵۸.