معنی علی اربلی

[ عَ یِ اِ بِ ] (اِخ) ابن عثمان بن علی بن سلیمان سلیمانی اربلی، ملقّب به امین الدین. رجوع به علی سلیمانی شود.[ عَ یِ اِ بِ ] (اِخ) ابن عیسی بن ابی الفتح اربلی، مکنّی به ابوالحسن و ملقب به بهاءالدین. نام وی در الوافی به صورت «علی بن عیسی بن عیسی اربلی» آمده است. وی ادیب، شاعر، نویسنده و مورخ بود. او راست: ۱ -رسالةالطیف فی الانشاء. ۲ - العشاق و خلوة المشتاق. ۳ -کشف الغمة فی معرفةالائمة، که در سال ۶۸۷ هـ . ق. از تألیف آن فراغت یافت. ۴ -المقامات الاربع. ۵ -نزهةالاخیار فی ابتداء الدنیا و قدر القوی الجبار. (از معجم المؤلفین ج ۷ ص ۱۶۳). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: فوات الوفیات ابن شاکر ج ۲ ص ۶۶. الوافی صفدی ج ۱۲ ص ۱۳۵. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۴۹۲. روضات الجنات خوانساری ص ۳۹۶. ایضاح المکنون بغدادی ج ۱ ص ۱۸۰ و ج ۲ ص ۸۹. المخطوطات التاریخیهٔ کورکیس عواد ص ۶۹. تذکرة المتبحرین ص ۴۸۹. فوائدالرضویهٔ عباس قمی ج ۱ ص ۳۱۴. هدیة العارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۱۴. و رجوع به ابوالحسن (علی بن عیسی اربلی) شود.