معنی علی اذرعی

[ عَ یِ اَ رَ ] (اِخ) ابن سلیم بن ربیعهٔ اذرعی، مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به ضیاءالدین. در سال ۶۵۷ هـ . ق. متولد شد. وی فقیه بود و در نظم سخن نیز دست داشت، مدتی در طرابلس و عجلون و دمشق حکمرانی کرد. و در ۱۳ ربیع الاول سال ۷۳۰ هـ . ق. در رملة درگذشت. او راست: ۱ - تخمیس الوتریة فی مدح خیرالبریهٔ ابن رشید بغدادی. ۲ -نظم التنبیه شیرازی، در فروع فقه شافعی. (از معجم المؤلفین بنقل از البدایهٔ ابن کثیر ج ۱۴ ص ۱۵۵. الدررالکامنهٔ ابن حجر ج ۳ ص ۵۳. شذرات الذهب ابن عماد ج ۶ ص ۹۶. کشف الظنون ص ۴۹۲).[ عَ یِ اَ رَ ] (اِخ) ابن محمدبن عز اذرعی دمشقی حنفی، ملقّب به صدرالدین. متکلم بود و در سال ۷۴۶ یا ۷۹۲ هـ . ق. درگذشت. او راست: شرح عقائد طحاوی. (از معجم المؤلفین بنقل از کشف الظنون حاجی خلیفه ص ۱۱۴۳ و هدیةالعارفین بغدادی ج ۱ ص ۷۱۹).