معنی علم‌الدین اندلسی
7 بازدید
[ عَ لَ مُدْ دی نِ اَ دُ لُ ] (اِخ) قاسم بن احمدبن موفق، مکنی به ابومحمد و ملقب به نجم الدین. وی از ائمهٔ نحو و علوم عربی و فقه و اصول و منطق و فلسفه است، بخصوص در علم تجوید و قرائت دستی توانا داشت. یاقوت حموی در سال ۶۱۸ هـ . ق. در حلب با وی ملاقات کرد و از او استفاده های علمی بسیار برد. ولادت او در ۵۶۱ است اما سال وفاتش معلوم نیست. از تألیفات اوست: ۱- شرح قصیدهٔ شاطبی. ۲- شرح المفصل، در ده جلد. ۳- شرح مقدمهٔ جزولی. (از ریحانة الادب ج ۳ ص ۱۱۶ از معجم الادباء ج ۱۶ ص ۲۳۴).
کلمات هم‌قافیه با «علم‌الدین اندلسی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «سی» برای سرودن شعر