معنی علامهٔ بحرانی

[ عَ لْ لا مَ یِ بَ ] (اِخ) سیدهاشم بن سلیمان بن اسماعیل بن عبدالجوادبن علی بن سلیمان بن ناصر حسینی بحرانی توبلی کتکانی. عالم فاضل مدقق فقیه عارف مفسر رجالی محدث متتبع امامی. در کثرت تتبع تالی مجلسی اش شمارند. او راست: ۱- اثبات الوصیة. ۲- احتجاج المخالفین علی امامة امیرالمؤمنین علی (ع). ۳- ارشاد المسترشدین. ۴- الانصاف فی النص علی الائمة الاشراف من آل عبد مناف. ۵- ایضاح المسترشدین. ۶- البرهان فی تفسیر القرآن. که در سال ۱۲۹۵ هـ . ق. در تهران چاپ شد. ۷- بستان الواعظین. ۸- البهجة المرضیة فی اثبات الخلافة و الوصیة. ۹- تحفة الاخوان. ۱۰- ترتیب تهذیب الحدیث. ۱۱- تفضیل علی (ع) علی اولی العزم من الرسل. ۱۲- تنبیه الاریب و تذکرة اللبیب فی ایضاح رجال التهذیب. ۱۳- التیمیة، در بیان نسبت تیمی. ۱۴- الجنة والنار. ۱۵- روضة العارفین. ۱۶- سلاسل الحدید. ۱۷- غایة المرام و حجة الخصام فی تعیین الامام من طریق الخاص و العام، که در سال ۱۲۷۲ هـ . ق. در تهران چاپ شد. ۱۸- فضائل علی (ع) و الائمة من ولده. ۱۹- مدینة المعجزات یا مدینة المعاجز. ۲۰- معالم الزلفی. ۲۱- مقتل الحسین (ع). ۲۲- نسب عمربن الخطاب. ۲۳- نور الانوار. ۲۴- الهادی و مصباح النادی. و غیر اینها که بالغ به هفتادوپنج بوده و اکثر آنها در علوم دینیه میباشد، و بهمین جهت او را علامة البحرین هم گویند. وی در سال ۱۱۰۷ یا ۱۱۰۹ هـ . ق. وفات یافت و در بخش توبلی از بخشهای بحرین مدفون گشت. و کتکان هم یکی از دهات آن بخش است. (از ریحانة الادب ج ۱ ص ۱۴۴ از کنی و القاب قمی و الذریعه).