معنی عقیده

[ عَ دَ / دِ ] (ع اِ) عقیدة. عقیدت. هر چیز که شخص بدان اعتقاد دارد و یقین بر آن دارد و نمشته و پنداشتی. (ناظم الاطباء). آنچه بدان گروند و تصدیق کنند. آنچه بدان باور دارند. آنچه بدان گرویده اند. ج، عَقاید. (یادداشت مرحوم دهخدا). و رجوع به عقیدت و عقیدة شود. - امثال: عقیده آزاد است؛ مثلی است کهن و باستانی که نزد عوام و خواص ایرانی متداول است، و از آن اصل آزادی اندیشه و دین را اراده می کنند. (امثال و حکم دهخدا). - باعقیده؛ عقیده دار. عقیده مند. - بدعقیده؛ آنکه عقیده اش ناپسند باشد. - بی عقیده؛ بدون عقیده. غیر معتقد. - خوش عقیده؛ آنکه عقیده اش پسندیده باشد. - عقیدهٔ حقوق مطلقه؛ خلاصهٔ این عقیده چنین است که شخص میتواند حقوق فردی را بدون قید و حد به معرض اجرا بگذارد اگر چه از اجرای حق او دیگری متضرر شود، این عقیدهٔ دیون بوده و هست. این عقیده اساساً با تحلیل ماهیت حق و طرز پیدایش آن منافات دارد زیرا پیدایش حق بر اساس تصادم محرومیتها است و رفع تصادم محرومیتها (که منجر به پیدایش حقوق شده است) ایجاب میکند حقوق مطلقه ای وجود پیدا نکند. عقیدهٔ مقابل عقیدهٔ مزبور را تحت عنوان «اصل محدود بودن حق» یاد میکنند. (فرهنگ حقوقی). - هم عقیده؛ دو طرف که عقیده شان مانند هم باشد.