معنی عطاش
[ عِ ] (ع ص، اِ) جِ عَطشان. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به عطشان شود. || جِ عَطشی. (از اقرب الموارد). رجوع به عطشی شود.[ عُ ] (ع اِ) علت تشنگی که صاحبش سیرآب نشود، و شدت تشنگی. (منتهی الارب). علتی که تشنگی آرد. (دهار). بیماری تشنگی که هر چند آب خورده شود تشنگی نرود. (غیاث اللغات) (آنندراج). بیماریی است که به انسان دست می دهد و در نتیجهٔ آن هرچند آب خورد سیر نشود. (از اقرب الموارد).[ عَ طْ طا ] (اِخ) احمدبن عبدالملک عطاش. از مشاهیر دعات اسماعیلیه در ناحیهٔ عراق. به سال ۵۰۰ هـ . ق. عطاش به امر سلطان محمد سلجوقی دستگیر شد و نخست او را بر اشتری نشاندند و به اصفهان بردند هزاران تن از مردم به دنبال او راه افتادند و سرودگویان این حراره و تصنیف را می خواندند: عطاش عالی، جان من، عطاش عالی، میان سرهلالی، ترا باد زچکارو! آنگاه مدت هفت روز او را آویختند و تیرباران کردند سپس جسدش را سوزاندند. رجوع به احمدبن عبدالملک عطاش، و ابن عطاش و تاریخ ادبیات در ایران صفا ج ۲ ص ۱۶۷ شود.
کلمات همقافیه با «عطاش»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «اش» برای سرودن شعر