معنی عطاردی
[ عُ رِ ] (حامص) عطارد بودن. || کنایه از دبیر بودن. دبیری کردن. منشیگری کردن، به مناسبت آنکه عطارد را دبیر فلک خوانند: چو آفتاب ضمیرم عطاردی چه کنم کلاه عاریتی را چرا سپارم سر.خاقانی.[ عُ رِ ] (ص نسبی) منسوب به عطارد. رجوع به عطارد شود.[ عُ رِ ] (اِخ) احمدبن عبدالجباربن محمدبن عمیربن عطارد تمیمی عطاردی، مکنی به ابوبکر. از فاضلان کوفه است که به سال ۱۷۷ هـ . ق. در این شهر متولد شد و در بغداد حدیث گفت و مغازی ابن اسحاق را روایت می کرد، و ابن اثیر مورخ آن را از وی شنیده است. عطاردی به سال ۲۷۲ هـ . ق. در کوفه درگذشت. (از الاعلام زرکلی از تاریخ بغداد). و رجوع به اللباب فی تهذیب الانساب ج ۲ شود.[ عُ رِ ] (اِخ) احمدبن محمدبن غالب عطاردی، مکنی به ابوالسعادات. از اهالی کرخ بغداد بود و از محدثان و شاعران فاضل بشمار می رفت و او را میلی به تشیع بوده است. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ۲).[ عُ رِ ] (اِخ) طریف بن سفیان سعدی عطاردی، مکنی به ابوسفیان. محدث است و از ابونضره و حسن روایت دارد. (از اللباب فی تهذیب الانساب).[ عُ رِ ] (اِخ) عبدالرحمان بن محمد عطاردی، مکنی به ابوعبداللََّه. از مادحان یمین الدوله سبکتکین بود و دو بیت زیر از اوست: ملک قلاده است و او میان قلاده زین نگیرد قلاده جز به میانه حشمت او بر دهان دهر دهانه است فضل نیارد لگام جز به دهانه. (از لباب الالباب عوفی ج ۲ ص ۵۷).
کلمات همقافیه با «عطاردی»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «دی» برای سرودن شعر