معنی عروبة

[ عَ بَ ] (ع ص) به معنی عروب است. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به عروب شود. || (اِ) با لام و بدون آن و هو الافصح، روز جمعه. (منتهی الارب). عروبة و العروبة و یوم العروبة، روز جمعه و آدینه، و آن از اسماء قدیم است و معرب از اَرُبا که نبطی است و یا عَروبتا که سریانی است. ابوالمعالی لغوی گوید، معرفه است و کم اتفاق می افتد که «ال» بر آن داخل شود. و سیبویه گوید بدون «أل» آوردن آن خطاست. و قول سیبویه مورد تأیید یونس بن حبیب نیز واقع شده است. (از اقرب الموارد). اصمعی گوید عروبة، جمعه است و آن را در نبطی «أذینا» گویند. (از المعرب جوالیقی).[ عُ بَ ] (اِخ) ابن ابی عروبة، از اعلام است و صحیح آن به لام است و ترک آن غلط، یا قلیل الاستعمال. (از منتهی الارب).[ عُ بَ ] (ع مص) عرب زبان شدن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب). عرب خالص شدن و دچار لحن نشدن، و فعل آن از باب ششم است، و گویند عروبة و عروبیة از مصادر بدون فعل می باشند. (از اقرب الموارد). عُروبیّة. رجوع به عروبیة شود.