معنی عذاة
7 بازدید
[ عَ ] (ع اِ) زمین خوش خاک، دور از آب و از شوری و ناگواری. (از منتهی الارب). عذیة. (منتهی الارب). زمین خوش که کشت را شاید. (مهذب الاسماء). ج، عذوات. زمین خوش دور از آب و دارای گیاه ناسازگار. (از اقرب الموارد).
کلمات هم‌قافیه با «عذاة»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اة» برای سرودن شعر