معنی عبدالکریم

[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن احمدبن عبدالرحمان بن عیسی النائب الاوسی الانصاری. فقیه و ادیب بود. او را شعری نکو است. وی از مردم طرابلس عرب است و به سال ۱۱۸۹ هـ . ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن احمدبن موسی بن طاوس العلوی الحسنی معروف به ابن طاوس. رجوع به ابن طاوس غیاث الدین ابوالمظفر در این لغت نامه و الاعلام زرکلی و نامهٔ دانشوران ج ۱ ص ۱۱۱ شود.[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن عبدالحاکم بن سعید الفارقی. از وزراء دولت فاطمیهٔ مصر بود. وی به سال ۴۵۴ هـ . ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن عبدالصمدبن محمد القطان الطبری شافعی، مکنی به ابومعشر شیخ اهل مکه و عالم به قراآت بود. از تألیفات اوست: التلخیص فی القراآت الثمان. سوق العروس فی القراآت. عیون المسائل فی التفسیر. وی به سال ۴۷۸ هـ . ق. به مکه درگذشت. (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن عبدالنوربن المنبر الحلبی المصری. وی صاحب تاریخ مصر و شرح صحیح بخاری است. به سال ۷۳۵ هـ . ق. درگذشت. (از رجال حبیب السیر ص ۵۴۱) (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن عطایابن عبدالکریم القرشی الزهری الاسکندرانی. وی در قرافهٔ کبرای مصر سکونت جست. از تألیفات اوست: شرح ابیات الجمل. زیارة قبور الصالحین. وی به سال ۶۱۲ هـ . ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن فضل المطیع للََّه بن المقتدر العباسی معروف به الطائع للََّه. رجوع به الطائع للََّه شود.[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن مالک الخزرجی، مکنی به ابوسعید. رجوع به ابوسعید عبدالکریم بن مالک شود.[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن محمدبن عبدالکریم الرافعی القزوینی الشافعی. وی عالم دینی بود و در قزوین درس تفسیر و حدیث میگفت. از تألیفات اوست: المحرر. فتح العزیز فی شرح الوجیز للغزالی. شرح مسند الشافعی. الامالی الشارحة لمفردات الفاتحه. به سال ۶۲۳ هـ . ق. بقزوین درگذشت. (از الاعلام زرکلی).[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن محمدبن منصور التمیمی سمعانی مروزی، مکنی به ابوسعد. رجوع به ابوسعد عبدالکریم و نیز به الاعلام زرکلی شود.[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن محمد الهارونی دیباجی، مکنی به ابونصر. رجوع به ابونصر عبدالکریم شود.[ عَ دُلْ کَ ] (اِخ) ابن هوازن بن عبدالملک بن طلحة النیشابوری قشیری اشعری شافعی صوفی، مکنی به ابوالقاسم و ملقب به زین الاسلام از بنی قشیر و شیخ خراسان بود. وی مردی زاهد و عالم به دین بود. او از اعرابی است که به خراسان رفتند و نسبت او به قشربن کعب میرسد. در کودکی پدرش را از دست داد. از محضر استادانی معروف همچون علی بن حسین نیشابوری معروف به دقاق و محمدبن ابی بکر طوسی و ابی بکر فورک فقه و اصول آموخت. وی از بزرگان و شیوخ اهل تصوف و عرفان است و مورد توجه سلطان آلب ارسلان بود. از تألیفات اوست: تفسیر کبیر به نام التیسیر فی علم التفسیر. رسالة فی رجال الطریقة. مختصر المحصل فی الکلام. المنتخب فی علوم الحدیث. لطائف الاشارات. رسالة القشیریه. مختصر الهدایة و جز آن. وی به سال ۳۷۶ هـ . ق. متولد و در ۴۶۵ به نیشابور درگذشت. (از الاعلام زرکلی و روضات الجنات صص ۴۴۴ -۴۴۶).