معنی طوی

[ طَ وا ] (ع اِ) خیک. || (مص، اِمص) گرسنگی. (منتهی الارب). گرسنه شدن. || باریک میان شدن. (زوزنی).[ طَ ] (ع ص) طَوٍ. طاوٍ. مرد لاغرشکم. شاعر گوید: فقام فادنی من وسادی وساده طوی البطن ممشوق الذراعین شرحب. ؟ (از منتهی الارب). رجلٌ طوی البطن؛ مرد باریک میان. (مهذب الاسماء).[ طُ وا / طِ وا ] (اِخ) نام وادیی که موسی علیه السلام بدان وادی کلام حق تعالی بیواسطه شنید. (مهذب الاسماء). وادیی است که آن را وادی ایمن و وادی مقدس گویند. (منتخب اللغات). موضعی است بشام نزدیک طور. (معجم البلدان). یاقوت گوید: نامی عجمی است برای وادیی که در قرآن کریم مذکور است و در تلفظ آن چهار وجه جایز است: طوی بضم اول هم بی تنوین و هم با تنوین و اگر با تنوین خوانده شود نام وادیی است و مذکر باشد بر وزن فُعَل مانند عُظَم و صُرَد، و اگر با تنوین خوانده نشود غیرمنصرف خواهد بود چون دو سبب منع صرف در آن وجود دارد: یکی عدل یعنی از «طاو» معدول است و آنوقت مانند عمر است که معدول از عامر باشد، و دیگر اینکه نام علم برای بقعه باشد... و بکسر خوانده شود مانند مِعیً [ مِ عَنْ ] و طِلیً [ طِ لَنْ ]، و آنکه بتنوین نخواند آن را اسم مبالغه داند. رجوع به معجم البلدان شود.[ طُ وا / طَ وا ] (اِخ) ذوطوی؛ موضعی است نزدیک مکه. شاعر گوید: اذا جئت اعلی ذی طوی قف و نادها علیک سلام اللََّه یا ربة الخدر هل العین ریا منک ام انا راجع بهمّ مقیم لایریم عن الصدر. (از معجم البلدان). و رجوع به ذوطوی شود.[ طَ وا ] (اِخ) وادیی است به مکه. داودی گوید: آن ابطح است، و چنین نیست که گفته. (معجم البلدان).[ طَ وی ی ] (اِخ) کوهی و چاههائی است بدیار محارب و آن کوه را قرن الطوی خوانند و عنتره و زُهیر ذکر آن در شعر خویش بکرده. زُبیربن ابی بکر گوید: طوی، چاهیست که عبدشمس بن عبدمناف بکند بالای مکه... و سبیعة دختر وی بسرود: ان الطوی اذا ذکرتم ماءها صوبُ السحاب عذوبة و صفاء. (از معجم البلدان).[ طَ وی ی ] (ع اِ) چاه از سنگ و جز آن برآورده. (منتهی الارب). چاه پیراسته. (مهذب الاسماء). || پشتواره از سلاح و متاع. || ساعتی از شب. (منتهی الارب).[ طَ وا ] (ع مص) بی اراده نخوردن چیزی را. (منتهی الارب).[ طُیْ ] (ترکی، اِ) طو. عروسی : برادرزادگان با تو جمعیتی بزرگ ساختند و روزها طوی کردند. (جهانگشای جوینی). چون بحدود آلمالیغ رسیدند اورغنه خاتون به استقبال آمد و طویهای متواتر کرد. (رشیدی). و دیگر شهزادگان باتفاق موافقت نموده بهارگاه در قراقروم همچنین طویها کردند. (رشیدی).