معنی طخاری

[ طُ ] (اِخ) قومی از ایرانیان باستان که در حدود طخارستان میزیسته اند. رجوع به ایران باستان ج ۳ ص ۲۲۶۳، ۲۲۶۵، ۲۲۶۴، ۲۲۷۷، ۲۲۵۶، ۲۲۵۸، ۲۲۵۹ شود. || لهجه ای که مردم طخارستان بدان تکلم میکردند. زبان تخاری در تداول غالب زبان شناسان امروز، زبانی است هند و اروپائی و شامل دو لهجه که عادتاً آنها را لهجهٔ A و لهجهٔ B مینامند. این زبان از حیطهٔ زبانهای ایرانی خارج است، ولی گاه در کتب اسلامی نام زبان تخاری (طخاریه) به زبانی ایرانی اطلاق شده است، از آنجمله ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه «آذرخش» را از «ایام الطخاریة» نام میبرد و مقدسی گوید: زبان طخارستان بزبان بلخی نزدیک است. بنونیست نیز بر این عقیده است که زبان ایران به نام تخاری در تخارستان متداول بوده است . (مقدمهٔ برهان قاطع چ معین ص ۲۵).