معنی طبطاب

[ طَ ] (ع اِ) آن چوب که گوی بر آن براندازند. (مهذب الاسماء). چوگانی است که سر آن مانند کفچه سازند و گوی در آن نهند و بر هوا افکنند، چون به فرودآمدن رسد باز سر طبطاب بر او زنند، همچنین نگذارند که بر زمین آید تا از هال نگذارند، و به فارسی آن را تختهٔ گوی بازی گویند. (غیاث اللغات). تختهٔ گوی بازی. (منتهی الارب). دو شاخ. دو شاخ گوی بازی. (زمخشری). چوبی است پهن که بدان گوی بازند. (منتخب اللغات) (بحر الجواهر). چوگان. پهنه. (فرهنگ اسدی) (حاشیهٔ فرهنگ اسدی نخجوانی). گوی پهنه. گوی مهین. (بحر الجواهر): ببانگ نخستین از آن خواب خوش بجستیم چون گو ز طبطابها.منوچهری. در سواری و چوگان و طبطاب یگانهٔ روزگار بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۴۲۴). ز بیم تو تنشان زخم خورده چون نیزه ست ز سهم تو دلشان همچو گوی در طبطاب. مسعودسعد. سرگشته چو گویم که سر و پای ندارم خسته به گه خرط و شکسته گه طبطاب. خاقانی. کوس غارت زد فراقت گرد شهرستان دل شحنهٔ عشقت سرای عقل در طبطاب داشت. سعدی. || مرغی است کلان گوش. (منتهی الارب). مرغی است که گوش دراز دارد. (منتخب اللغات). نام طائری است که آنرا دو گوش بزرگ است. (فهرست مخزن الادویه).