[ لِ مَ حَ لْ لَ ] (اِخ) نام محلی کنار راه رامسر و لنگرود میان دریا و کیاکلا در ۵۲۶۴۰۰ متری تهران. از نواحی نشتا (تنکابن) محسوب میشود. (سفرنامهٔ رابینو ص ۱۰۶). دهی جزء دهستان مرکزی بخش لنگرود شهرستان لاهیجان. در چهارهزارگزی جنوب باختری لنگرود. نزدیک راه شوسهٔ لنگرود به لاهیجان. کوهستانی، معتدل مرطوب و مالاریائی. با ۳۴۰ تن سکنه. آب آن از چشمه. محصول آنجا برنج، چای، ابریشم و صیفی. شغل اهلی زراعت و نان برنجی پزی و پارچهٔ ابریشمی بافی. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۲).
[ لِ مَ حَ لْ لَ ] (اِخ) دهی از دهستان زوار شهرستان شهسوار. در ۱۴هزارگزی جنوب خاوری شهسوار و ۵/۳هزارگزی جنوب شوسهٔ شهسوار به چالوس. دشت معتدل و مرطوب و مالاریائی با ۱۷۰ تن سکنه. آب آن از رودخانهٔ زوار. محصول عمدهٔ آن مرکبات و برنج. شغل اهالی زراعت است. راه آن فرعی بشوسه. ۵ باب دکان و شعبهٔ قطع اشجار جنگل دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۳).
[ لِ مَ حَ لْ لَ ] (اِخ) دهی است از دهستان حومهٔ بخش رامسر شهرستان شهسوار. در ۳هزارگزی خاور رامسر و یکهزارگزی جنوب شوسهٔ رامسر به شهسوار. دشت معتدل و مرطوب و مالاریائی با ۷۰ تن سکنه. آب آن از نهر چرمر و چاه. محصول آنجا برنج و مرکبات و چای. شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۳).
[ لِ مَ حَ لْ لَ ] (اِخ) دهی است از دهستان گیلخواران بخش مرکزی شهرستان شاهی. در ۸هزارگزی شمال خاوری جویبار. دشت، معتدل و مرطوب و مالاریائی. با ۳۰۰ تن سکنه. آب آن از چاه. محصول آنجا برنج و پنبه و غلات و کنجد و صیفی. شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۳).